Günahın Diyalektiği ve Rasyonel Ahlaki Yasa
İnsan türünün evrenin varoluşundan çok sonra zuhur ettiği, pozitivist ve teolojik akademinin ittifak ettiği bir kabuldür.
İnsan henüz anılmaya değer bir varlık bile değilken üzerinden nice çağlar geçti. Bu uzun evrede doğanın kozmik düzeni tamamlandı.
İnsan dışındaki varlıklar kendi yaşam döngüsüne ve ontik yazılımına uyum (intibak) sağladılar.
Bu intibak (tesbih), “iyi” kavramının en temel dayanağıdır. Tesbih, doğadaki her varlığın “birlik ve bütünlük” diyagramıdır.
Bu birlik ve bütünlük ontolojisinden kopuşla (infisal), tabiatın tersine konumlanan ilk fiil ise “kötü” kavramının en temel dayanağıdır. İnfisal, kozmik ekseni çapraz kesen ilk iradî kırılmadır.
Kötülük, sonradan var olmuş ve kendini çoğaltabilen potansiyel bir erktir.
Doğru, evrenin kendisidir; yanlış ise evrene karşıtlık iradesidir.
Sevap intibaktır, günah infisaldır.
Tüm tarih teorilerini kapsayarak aşan (Aufhebung) bizim perspektifimizde tarih, iyi ile kötü (tesbih ve bağy) savaşının toplamıdır.
Burada bağy kavramı, kozmolojiye karşı hadsizce yapılan her türlü müdahaledir.
İnsan yaşamına dair olan iyi, mutlak iyiyi korumaya odaklıdır; bu nedenle asude tabiatlıdır.
Kötü ise mutlak kötülüğün muhal tanrısını bulup yaşam döngüsünü ona teslim etmeye odaklıdır; bu nedenle agresif, telaşlı ve ivedidir.
Eğer yaşam, tanık olduğumuz bu “şey” ise söz konusu iyi-kötü mücadelesinin adil ve bitirici bir finali gerçekleşmelidir. Bu, ontolojik bir zorunluluktur. Öyleyse, bu savaşta her bir tarafın kendi iç mekaniği de olmalıdır.
Burada, pozitivist ve teolojik yorumların ittifak ettiği bir diğer hakikatin altını çizelim: İnsan, ana akımda iyiyi bilip referans değer olarak övmekte; ama onu uygulamak istememektedir.
İyiliğin bu referans değer olma gücü nedeniyle, kötülük çoğunlukla kendini kapalı kapılar ardına gizler.
Bu durum; çağdaş koşullarda süperegonun çözülmesi, utanç eşiğinin aşılması ve umarsız teşhirle kötülük lehine evrilmektedir.
Deneyimlerimiz göstermektedir ki, üst bir kozmik irade insan fiillerini değerlemekte ve müdahale edilemeyen bir vasatta dünya gözüyle bedel ödetmektedir.
İşte bu mekanizma, doğa ile insanın ezeli geriliminde hükmünü açıkça icra etmektedir; Antalya’da düzenlenen COP31 konferansının gündeme taşıdığı ekolojik sorunlar ve benzeri küresel krizler, bu dikotominin somut tezahürleridir.
Kolektif anlamda insanlık, tabiata karşı giriştiği hadsizliğin bedelini mevzi kaybederek ödemektedir.
Bedel ödeme ya da reddedilmiş uyarıların gecikmiş fatura mekaniği, bireysel ve toplumsal düzlemde de aynı şaşmazlıkla işler.
Yazının özü şudur ki kozmik nizam, tümel ve tekil olarak insana bedel ödetmeden önce, kusursuz bir işleyişle sayısız kez uyarı gönderir.
“Başıma bunlar neden geldi?” sorusu, işte bu uyarıları görmezden gelmenin bir sonucudur.
Bugün Türkiye’de; kimi örgütlü yapıların, bazı yüksek statü sahiplerinin ya da birtakım sıradan bireylerin başlarına gelenler, ısrarla sürdürdükleri kendi yanlışlarından kaynaklanmaktadır.
Faillerin bu yanlışlıklarının (günah ve kötülüklerinin) gün yüzüne çıkmasının, çevreleri ya da kamuoyu karşısında itibarlarının sıfırlanmasının (zilletin), mutlaka yeterince kozmik ve rasyonel uyarılar aldıktan sonra gerçekleştiği bilinmelidir.
Hatadan dönülmeyeceği netleşince, sinyal kesilir ve hüküm ortaya çıkar.
İç dinamikle kendiyle yüzleşerek hafif bir bedel ödeyecek olan, dış etkilerle yüzleşmeye zorlandığında bu bedeli çok daha ağır öder.
Kaldı ki maruz kalınan bu bedel, kısmi bir dünyevi cezadır. Bedelin arta kalan kısmı ise ontolojik bir zorunluluk olarak tarif ettiğimiz Hesap Günü’ne kalmaktadır.
Çünkü o gün; hadsizlerin ve mağdur ettiklerinin adaletle yargılanacağı, herkesin zerre kadar da olsa hakkını alacağı bir gün (Fasıla Günü) olacaktır.
Üstelik, müminler için bir de yazılı uyarı vardır:
“Onlar belki dönerler diye, büyük azaptan önce dünyevi azaba muhatap olacaklardır.” (Secde Suresi, 21).
Bu nedenle; bütün kredilerin tüketilmesinden sonra kesinleşen hükmün ardından tanık olduğumuz hayıflanmalar, pişmanlıklar ve esasında imtiyaz kaybı ile narsisistik kırılmanın etkisiyle dökülen gözyaşları, kamu vicdanına tesir etmemektedir.
